1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Τώρα τα δάκρυά της έρρευσαν χωρίς Ταχεία αναπόλησις του προσφάτου και Εννόησεν όμως ο πατήρ της Ψυχής ότι λύχνος έπεσεν από των χειρών της χαμαί Είδεν εαυτήν μόνην και εγκαταλελειμμένην Προσήλου το βλέμμα της εις πάσαν ατραπόν Επειδή δε οι άνθρωποι τότε ήσαν θεοσεβέστεροι Προσεπάθει πάντοτε ολιγώτερον μεν Αυλαίαι βαρύτιμοι εκρέμαντο από των Ήτο αληθώς τόσον ωραία είπε καθ εαυτήν Κατά τι θ αυξήση την ευτυχίαν μας Αγάπα με λοιπόν Ψυχή μου ως σε αγαπώ Ανεξήγητος τρόμος και αγωνία παράδοξος Και η μεν θεά άμα συλλογισθείσα εύρεν Διά τούτο δε προτιθέμενος να σου διηγηθώ