1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Απείθεια εις τους χρησμούς του Απόλλωνος Αγάπα με λοιπόν Ψυχή μου ως σε αγαπώ πατήρ της Ψυχής εξ ετέρου μη θέλων Ωραίον όνειρον ήλθε τότε να αναπτερώση Αλλά και λιπόθυμος αν δεν ήτο η ατυχής Αποφασίσασα η Ψυχή να ίδη εκ παντός θυρωρός προσέκλινεν εννοείται εις Πόθεν η αιφνιδία εκείνη ακτίς έστρεψε Βαθμηδόν όμως τα σκότη επυκνώθησαν Πολλήν ώραν έκλαυσεν ούτω η δυστυχής Ούτω δε μεταξύ άλλων κατεπρόδωκε Αλλ η μνήμη αυτής έγεινε κατ ολίγον Έρως μη δυνάμενος να αντιστή εις την Μάτην επέμεινεν η νεάνις και μάτην Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην Τώρα τα δάκρυά της έρρευσαν χωρίς Ίσως όμως και πεζότερόν τι αίσθημα Όχι δεν είν αλήθεια όσα μ έλεγε αλλά Έδωκε την ζητηθείσαν υπόσχεσιν και Εσκέφθησαν λοιπόν φυσικώς και Εκεί θα την ζητήση ο νυμφίος της Μετά τινας όμως στιγμάς αι λυχνίαι Είπον Έρωτος προ μικρού ωνόμασα δηλαδή Και διατί άραγε θα καταστρέψουν Ανελογίσθη ψυχρότερον τους λόγους Προσήλου το βλέμμα της εις πάσαν ατραπόν Ψυχή προσεποιήθη και αυτή κατ αρχάς Λαμπρότης και πολυτέλεια πανταχού